«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ ذَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استیذان. آنکه از وی اذن و دستوری خواهند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استئذان و استیذان شود.
