«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ کِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیکام: موضع مستأکم؛ جائی که پشته و اکمه گردیده است. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). رجوع به استئکام و استیکام شود.