مستأنف

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ نَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استیناف. رجوع به استئناف و استیناف شود. || از سرگرفته. نو. از نو. مجدد. جدید. از سر.
- امر مستأنف؛ کار نو که کسی نکرده باشد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
- مستأنف علیه؛ پژوهش خوانده. (فرهنگ حقوقی).
- مستأنف عنه؛ پژوهش خواسته. (از لغات فرهنگستان).
- نبات مستأنف؛ مستأنف سنه. سنوی. گیاه که یک سال بیش دوام نیارد. نبات که یک سال پاید. (یادداشت مرحوم دهخدا).