«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ وَ] (ع ص) نعت مفعولی از استصابه و استصواب. || قول و فعل و رأی کسی که آن را صواب یافته باشند. (اقرب الموارد). رجوع به استصواب و استصابه شود.
