«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ هِ] (ع ص) نعت فاعلی از استعهاد. تضمین دهنده دیگری را در مورد حوادث خویش. (اقرب الموارد). || هم عهد و هم پیمان. (ناظم الاطباء). رجوع به استعهاد شود.