مشک افشان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ اَ] (نف مرکب)مشک بیز. افشانندهء مشک. که مشک پراکند. عطرآگین سازنده. خوشبوی کننده :
به هر منزل که مشک افشان کنی راه
منور باش چون خورشید و چون ماه.
نظامی.