مشک افشانی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ اَ] (حامص مرکب)مشک بیزی. مشک پراکنی. عطرپاشی :
کار زلف توست مشک افشانی عالم ولی
مصلحت را تهمتی بر نافهء چین بسته اند.
حافظ.