مشکمالی

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (اِخ) نام لحنی است از مصنفات باربد. (جهانگیری) (انجمن آرا) (آنندراج). نام لحن بیست و چهارم است از سی لحن باربد. (برهان) (ناظم الاطباء). لحنی است از سی لحن باربد. (فرهنگ رشیدی). نام لحنی از موسیقی. (یادداشت مؤلف). در صورت الحان باربدی که نظامی گنجوی در خسرو و شیرین آورده نام لحن سیزدهم است. (حاشیهء برهان چ معین) :
چو بر مشکویه کردی مشک مالی(1)
همه مشکو شدی پر مشک حالی.
نظامی (از یادداشت مؤلف).
(1) - ن ل: چو در مشکو بگفتی مشک مالی.