جان به مویی آویختن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ](مص مرکب) ناتوان گشتن. ضعیف شدن. نحیف گشتن چنانکه بحال مرگ افتد :
ز سر مو ز رویش صفا ریخته
بموئیش جان در تن آویخته.سعدی.