«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ خِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) دیدهء آخربین. چشم عاقبت نگر. چشم دورنگر. چشمی که پایان و عاقبت هر کار و عمل رابیند. مقابل چشم اول بین : چشم آخربین تواند دید راست چشم اول بین غرورست و خطاست.مولوی.