«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ / غُ دَ] (مص مرکب)(1) از روی قهر و غضب بگوشهء چشم نگاه کردن باشد. (برهان). تیر انداختن در نگاه از گوشهء چشم. (ناظم الاطباء). چشم آغل کردن. چشم آغیل کردن. بگوشهء چشم نگریستن. چشم زهره رفتن. چشم غره رفتن. (1) - از چشم آغل + یدن (مصدری). (حاشیهء برهان قاطع چ معین).