«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ / غُ] (اِ مرکب)چشمالوس و نگریستن بیک گوشهء چشم بود. (از حاشیهء فرهنگ اسدی چ اقبال ص 199). از گوشهء چشم نگاه کردن باشد، اعم از قهر و غضب یا غمزه و ناز. (برهان). بگوشهء چشم نگریستن از روی قهر بر دشمن. (انجمن آرا) (آنندراج). بمعنی چشم آغیل است. (جهانگیری). نگاه از گوشهء چشم خواه، از قهر و غضب باشد و یا غمزه و ناز. (ناظم الاطباء). چشم آغیل. چشم آغول. چشمالوس. چشم زهره. چشم غره : نرمک او را سلام کردم دی کرد سویم نگه بچشم آغل(1). حکاک (از حافظ اوبهی). رجوع به چشم آغول و چشم آغیل و چشمالوس شود. || (نف مرکب) نگاه کننده را نیز گویند. (برهان)(2). آنکه بخشم یا بناز از گوشهء چشم نگرد. رجوع به چشم آغلیدن شود. (1) - ن ل: نرمک او را یکی سلام زدم کرد زی من نگه بچشماغیل. حکاک (از فرهنگ اسدی). (2) - به این معنی اسم فاعل است با حذف «نده» از آخر. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).