تیزگردان

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (نف مرکب) تیزگرد. تندگرد. تندرونده :
بدانید کاین تیزگردان سپهر
نتازد به داد و نیازد به مهر.فردوسی.
یکی تیزگردان و دیگر بجای
به جنبش ندادش نگارنده پای.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.