تیز گرداندن

«لغت نامه دهخدا»

[گَ دَ] (مص مرکب) تند و بران گرداندن. برنده و حاد ساختن لبه یا نوک چیزی مانند شمشیر و نیزه و جز اینها. || قوی گردانیدن. تند گرداندن :
جهاندیدگان را همه گرد کن
زبان تیز گردان به نیکوسخن.فردوسی.
... مفاصل را نرم کند و فرمانبردار کند و حفظ را تیز گرداند و دل را قوت دهد. (نوروزنامهء منسوب به خیام). رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.