«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ وِ] (ع ص) نعت فاعلی از استصواب و استصابه. صواب شمرنده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). صواب بیننده چیزی را. (اقرب الموارد). || آنکه صواب می خواهد از کسی. (ناظم الاطباء). رجوع به استصابه و استصواب شود.