جبین افروختن

«لغت نامه دهخدا»

[جَ اَ تَ] (مص مرکب)برافروخته شدن چهره. کنایه از خشمناک شدن :
مهابتت چو برافروزد از عتاب جبین
بکار خویش فلک را نمیدهد تمکین.
اثر شیرازی (از ارمغان آصفی).