اظله

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ظِلْ لَ] (ع اِ) جِ ظِلّ. (متن اللغه). || در تداول حکمت مرادف عالم مجردات است. رجوع به کتاب المقالات و الفرق چ مشکور ص182 و 43 شود. رجوع به ظل و اظلال شود. || (ص، اِ) جِ ظلیل. جایگاه های سایه دار. (از متن اللغه).